Followership. Brakujące Ogniwo Przywództwa

Brakujące Ogniwo Przywództwa

Problem jest głębszy: spada poczucie wpływu i odpowiedzialności po stronie zespołów – a tego nie naprawi jednorazowy wzrost płac. Globalnie około 62% ludzi deklaruje brak zaangażowania, a w Polsce pełne zaangażowanie sięga zaledwie 8–10% według omówień najnowszego badania Gallupa. W takim kontekście rośnie znaczenie followershipu – aktywnej, odpowiedzialnej postawy pracowników, którzy współtworzą sposób działania zespołu.
Nie chodzi przy tym o prosty podział na „liderów” i „resztę zespołu”. W praktyce lider jest częścią systemu, a przywództwo funkcjonuje jako proces, a nie stanowisko. Skuteczność organizacji coraz wyraźniej zależy więc od jakości relacji między liderami a zespołami oraz od tego, czy pracownicy mają realną przestrzeń, by wpływać na sposób działania, brać odpowiedzialność i współtworzyć rozwiązania.

Followership brzmi obco

Followership brzmi obco, bo w polszczyźnie najbliżej mu do „podążania”, a to słowo bywa kojarzone z biernością. W nowoczesnym ujęciu chodzi jednak o współ-podążanie: świadomy udział pracowników w osiąganiu celów, inicjatywę „od dołu” i współodpowiedzialność za standardy. To nie jest ładny anglicyzm do prezentacji, lecz nazwanie po imieniu zjawiska, bez którego trudno dziś utrzymać jakość, bezpieczeństwo i stabilność operacyjną.
W praktyce followership nie oznacza przejmowania władzy ani ambicji przywódczych ukrytych pod inną nazwą. Oznacza gotowość do uczestniczenia w przywództwie rozumianym jako proces – poprzez zadawanie pytań, zgłaszanie wątpliwości, proponowanie usprawnień i reagowanie wtedy, gdy coś zaczyna się rozjeżdżać. To postawa, która nie podważa roli lidera, lecz realnie ją wzmacnia, bo pozwala decyzjom opierać się na wiedzy tam, gdzie powstaje praca.
Tam, gdzie followership jest obecny, przywództwo przestaje być samotnym wysiłkiem jednej osoby. Informacja krąży szybciej, ryzyka są nazywane wcześniej, a odpowiedzialność nie musi być egzekwowana – pojawia się jako naturalna konsekwencja wpływu. Bez tej relacji nawet najbardziej kompetentny lider działa w ograniczonej przestrzeni, a organizacja traci zdolność uczenia się w codziennym rytmie pracy...