Workflow redesign vs well-being. Dlaczego projektowanie pracy staje się głównym narzędziem nie tylko zwiększania produktywności, lecz także niwelowania zmęczenia w 2026 r.?

Obecne realia i wyzwania są inne niż te, których doświadczaliśmy w pandemii – a to właśnie wtedy powstawało najwięcej programów well-being. Sama obecność rozwiązań w obszarze dobrostanu nadal jest bardzo potrzebna, podobnie jak obecność benefitów. Jednak zarówno pierwsze, jak i drugie potrzebują zmienić swoje oblicze oraz ustąpić miejsca podejściom i rozwiązaniom, które pracują u podstaw problemów, sięgając ich źródłowych przyczyn, oraz przeprojektowują to, jak działamy.
Moje obserwacje pokazują, że dochodzimy do ściany w sposobie, w jaki pracujemy. W rozmowach z liderami i przedstawicielami HR, prowadzonych w ostatnich miesiącach w polskich i międzynarodowych organizacjach, zwykle słyszę to samo zdanie: „Pracujemy więcej i bardziej intensywnie niż kiedykolwiek i jednocześnie mamy poczucie, że nie nadążamy z tym, co jest naprawdę ważne”. To, co jeszcze cztery lata temu było określane jako problem indywidualnego radzenia sobie ze stresem, dziś coraz wyraźniej objawia się jako problem związany ze stylem pracy, który tworzy i wzmacnia organizacja, a dokładnie ze sposobem, w jaki praca jest zaprojektowana.
Jest to o tyle istotne, ponieważ statystyki wypalenia nadal utrzymują się na wysokim poziomie, ale główną przyczyną przestaje być stres i presja sama w sobie. Badania publikowane w 2025 r. po raz pierwszy w historii pokazują, że głównym predyktorem wypalenia zawodowego nie jest już sam wolumen pracy i napięcie, jakie generuje, ale kognitywne obciążenie, które jest z nią związane. Ta zmiana paradygmatu ma bardzo konkretne konsekwencje dla strategii well-beingowych. Dotychczasowe programy skupiają się głównie na wzmacnianiu zasobów jednostek poprzez warsztaty antystresowe, sesje mindfulness, dostęp do psychologa, aplikacje well-beingowe. I chociaż budują świado...